بغوی (متوفی 510) در تفسیر خود معالم التنزيل في تفسير القرآن گوید:
تفسير البغوي - طيبة (1/ 142)
{بَدِيعُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ} أَيْ مُبْدِعُهَا وَمُنْشِئُهَا مِنْ غَيْرِ مِثَالٍ سَبَقَ. یعنی سازنده و پدیدآورنده ی آنها بدون اینکه قبلا نمونه ای از آن باشد.