بین دو سوره بسم الله بگو به طریقه ی.... مردانی که رشد دادند معرفت را و نقل کردند از دیگران. منظور از الباء، والراء، والنون، والدال : قالون، والكسائي، وعاصم، وابن كثير هستند که به گفتن بسم الله بین دو سوره قائل هستند و بر آن دلیل میآورند از سنت رسول الله ص.

و نگفتن بسم الله بین دو سوره و وصل اخر سوره به اول سوره ی بعدی نیز .... از فصاحت وصل است (باعث آشکار شدن اعراب آخر سوره میشود) (ف رمز حمزه است )و یا اسکان کن در هر جایی که امر ساکن کردنش آشکار باشد (رموز الكاف، والجيم، والحاء : ابن عامر، وورش، وأبو عمرو. یعنی مخیر هستی از قرائات این قراء پیروی کنید در سکت و وصل بین دو سوره.)

و هیچ نصی از ابن عامر و ورش و ابی عمرو در مورد آنچه ذکر کردم نیامده است (مخیر بودن را اهل اداء از آنان شمرده اند)... و خلاف در مورد ادای بسم الله در بین این قراء به مانند گردن کشیده واضح است.

سکت بین دو سوره بدون نفس گرفتن مختار ( آنان)است... و بعضی از آنها فصل را اختیار کرده اند در چهار موضع (بين المدثر والقيامة، وبين الانفطار والتطفيف، وبين الفجر والبلد، وبين العصر والهمزة،)

از آنان (ورش وأبو عمرو وابن عامر) نصی در این مورد نیست و در این چهار موضع ساکت است (فصل یا وصل نگفته است) یعنی حمزه پس فهم کن و این مذهب ضعیف نیست.

هرگاه سوره برائت را به وصل بخوانی یا به ابتداء .... بخاطر نزول سوره که اعلان شمشیر کشیدن است تو بسم الله گوینده نیستی.

و در سوره هایی غیر از این در ابتدای آنان باید بسم الله بگویی... و در میان سوره مختار است هر کس بخواند. یعنی در غیر از ابتدای سوره ها قاری مخیر است که بسم الله بگوید یا نگوید.

هرگاه بسم الله را به آخر سوره ای وصل کنی... پس حق وقف نداری پس وقف ممتنع است.