تعریف مؤمنان از نظر قرآن:

*إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ إِذَا ذُكِرَ اللَّهُ وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ وَإِذَا تُلِيَتْ عَلَيْهِمْ آَيَاتُهُ زَادَتْهُمْ إِيمَانًا وَعَلَى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ (2). (سوره انفال آیه2)

مؤمنان، همان کسانی هستند که چون الله ﷻ یاد شود دلهایشان بترسد، و چون آیات او بر آنها خوانده شود بر ایمان آنها بیفزاید، و بر پروردگار خود توکّل کنند.*

این است صفت حقیقی مؤمنان. تعریف قرآن از هر چیزی اوّلین ملاک و نشان دهنده ی معنای حقیقی آن است. قرآن مؤمنان را همیشه در خوف و رجاء می داند و آن خوف و رجاء یعنی ترس و امیدواری مؤمن بر گذشت و مهربانی او. و معلوم است که این اعمال مؤمنان همراه با طمأنینه و آرامش الله ﷻ است نه با تکلّف و ریاء و دوری از قوانین اسلامی. وقتی که ایمان انسان زیاد می شود آرامش الهی در دل انسان افزوده می شود و الله ﷻ را در وجود خود احساس می کند و تکلّف و ریاء از بین می رود. آیا اعمال این گروه ها با این آیه ی قرآنی موافق است؟ آیا وقتی که ایمان انسان افزوده می شود این اعمال پیدا می شود؟ أَعُوذُ بِاللَّهِ أَنْ أَكُونَ مِنَ الْجَاهِلِينَ (67). (سوره بقره آیه 67)