بر مادران کودکان حق شیردهی به مدت دو سال کامل میباشد و همچنین بر مادران این شیردهی واجب خواهد شد اگر شیردادن بر وی تعیین گردد به اینکه از غیر وی شیر نخورد و این برای کسانی میباشد که قصد تکمیل مدت رضاعت را دارند و در این مدت بر پدر کودک یعنی کسیکه برایش فرزند آورده شد، واجب است که نفقه ی زوجیت را در وقت برقراری زوجیت بدهد و اگر زوجیت نبود، نفقه ی رضاع را بدهد و این نفقه دادن بر سبیل معروف و نیکی باشد طوریکه هیچ یک از والدین بر آنچه قادر نیستند مکلف نباشند. مادر بخاطر فرزند دچار ضرر نشود و پدر نیز بخاطر فرزند دچار ضرر نگردد و همچنین وارثانی دیگر و بلکه همان حقی که بر آنان است، بر آنان نهاده شود. اگر والدین با مشورت هم خواستند که کودک را از شیر بگیرند و ضرری متوجه کودک نباشد، و پدران نیز اجرت را با اعتدال شرعی و عقلی پرداختند، بر آنان سختگیری و گناهی نخواهد بود. و در رعایت حقوق کودک و آنچه بیان شد، از الله خود را نگهدارید و عمل کنید چراکه الله متعال به آنچه انجام میدهید، بینا است و بر وفق عمل شما مجازات و پاداش خواهد کرد.
مردانی که میمیرند و زن و یا زنهایی داشته اند، باید که از ازدواج و زینت دست نگهدارند تا وقتی که چهار ماه و ده روز از وفات همسرشان بگذرد و بعد این مدت اگر این زنان زینت کردند و خواستگار قبول کردند و با کفو خود ازدواج کردند، بر شما اولیای این زنها و حاکمان را گناهی نیست و الله متعال به آنچه انجام میدهید، آگاه و با خبر است.
وقتی زنی شوهرش فوت کرد و در عدت نشست برای مردان در تعریض به خواستگاری از قبیل گفتن اینکه من را میشناسی و جایگاهم را میدانی، گناهی نیست و میتوانید به تعریض بگویید و بر آنچه که در دل دارید و اظهار نکرده اید نیز مواخذه ای نیست. الله متعال میداند که شما وقتی به چیزی رغبت یافتید، صبر نخواهید کرد و خواهید گفت پس اگر خواستید بگید به تعریض باشد نه اینکه وعده کار پنهانی بدهید و فقط در حدی بگویید که شرع به شما اجازه داده است. و قصد عقد نکاح نکنید تا وقتی که آنچه بر زن واجب شده از عده منقضی شود. بدانید که الله آنچه را که در دل دارید من جمله رغبت و عزم شما میداند پس مواظب باشید و باز بدانید الله آمرزنده و درگذرنده است و بردبار و در عذاب شما عجله ای ندارد اگر دیدید که با عمل گناه مورد عذاب قرار نمیگیرید به معنی این نیست که مواخذه نخواهید شد بلکه الله عجله ای ندارد پس بر حذر باشید.
بر شما گناهی و مهری و تبعاتی نیست در اینکه زن خود را قبل آمیزش و خلوت و قبل تعیین مهریه طلاق دهید. وقتی در چنین حالتی طلاق دادید، پس بر شما مردان واجب است که متعه دهید چیزی که زن از آن استفاده کند و این متعه به اندازه ی وسع مرد خواهد بود، دارا به اندازه ی وسعش و ندار نیز به اندازه ی وسعش متعه دهد. این متعه دادن حقی است بر کسانیکه به خود نیکی میکنند با عمل به واجبات خود را از عذاب نجات میدهند وبر کسانیکه قصد نیکی به دیگران را دارند. مقدار متعه بسته به عر ف هر جامعه از لباس و آنچه زن برای بیرون رفتن از خانه میپوشد متفاوت خواهد بود ولی نباید به نصف مهر مثل برسد و نباید از پنج درهم کم باشد. در ایجاب متعه دلیل واضحی بر این مساله میباشد که یک چیز بی ارزش نمیتواند بعنوان مهریه تعیین شود و این متعه کمترین آن سه جامه برای زن میباشد.(تاویلات اهل سنت)
اگر زنان را قبل آمیزش طلاق دادید در حالیکه در وقت عقد مهریه تعیین کرده باشید پس نصف مهر مسمی برای زن بر شما واجب میشود مگر اینکه زن مطلقه حق خودش را ببخشد و آن نصف واجب را نگیرد در اینصورت واجب از گردن مرد ساقط است و یا اینکه مرد همراه نصف واجب ، نصف دیگر را نیز به زن مطلقه ببخشد و این بخشیدن از طرف هر یک از شما هم باشد، نشان دهنده ی تقوی وی است و تفضل و نیکی به یکدیگر را فراموش نکنید و نیکی در اینجا بخشیدن آنچه برا وی است میباشد، و الله تعالی به آنچه از نیکی و غیر آن انجام میدهید بینا ست و بر طبق عمل شما جزا خواهد پس چه بهتر که ببخشید.
بر انجام نماز در اوقاتش با تمام ارکانش مداومت بورزید و خصوصا بر نماز میانه مدامتتان بیشتر باشد و برای الله و برای اطاعت از الله در نماز ساکت باشید و تا متیوانید قیام آن بیشتر کنید در نتیجه ذکر الله تعالی در قیام زیاد خواهد شد. آنچه باید دانست و بر آن اعتقاد داشت اینکه تمامی نمازهای پنجگانه فرض هستند و در این حکم مشترک هستند. وقتی فرض بودن نمازهای پنجگانه مشخص شد وجه تخصیص نماز وسطی برای امری باید باشدکه در درون این نماز هست مثلا قیام آن طولانی شود و طولانی شدن قیام به طولانی شدن قرائت در آن خواهد بود و این گزینه در نمازهای صبح و ظهر وجود دارند.
اگر در حالت ترس قرار گرفتید و در حالت جنگ بودید، پس نماز را اگر میتوانید ایستاده بجای آورید و الا بر حالت سواره به هر جهتی که قادر هستید رو کنید و نماز را بجای آورید و اگر از وضعیت خوف به امان رسیدید پس نماز را آنچنانکه به شما آموزش داده است بخوانید با تمام ارکان و سنتهای آن و آن را آنچنان انجام دهید که شکر آنچه را که تعلیم داده است از چیزهایی که نمیدانستید را بجای اورده باشید.
کسانیکه از شما مردان فوت میکنند و همسرانی دارند پس بر آنها واجب است که وصیت کنند تا نفقه و سکنای همسرانشان را تا یک سال از ترکه بدهند و تا یک سال از خانه خارج نشوند. اگر زنان ا اختیار خود در این مدت خارج شدند و اعمالشان بر طبق شرع باشد بر اولیای میت و بر حاکمان، گناهی نیست از اینکه آنها را نهی نکنند. و الله متعالی غالب بر امر است و قوی بر انتقام پس امتثال امر باید نمود تا دچار انتقام الهی نشویم و الله متعال صاحب حکمت و تدبیر است و بر اساس مصلحتی که برای بندگانش هست، حکم صادر میکند.
برای مطلقات متاع بر طبق شرع و عرف واجب است بر کسانیکه از شرک پروا دارند. اگر متاع را نفقه ی عده بگیریم برای تمامی مطلقات نفقه و سکنی در وقت عده واجب است و اگر متاع را متعه بگیریم برای مطلقه قبل آمیزش و خلوت، واجب است و برای مطلقه های دیگر مستحب است.
همچنانکه مسایل را بیان میکنیم آیات قرآن و نشانه های خود را بیان میکنیم تا باشد که آنچه را به شما امر و نهی میکنیم را متوجه شوید و بر طبق آن عمل کنید.
آیا خبر نداری از حال کسانیکه از ترس مرگ فرار کردند و الله متعال امر به مردن آنها نمود و آنان مردند و بعد الله متعال انان را زنده کرد و الله متعال بر انان و بر ما مردم منت میگذارد و اموری را نشان میدهد تا عبرت بگیریم و شکر گذار نعمتهای وی تعالی باشیم ولی اکثر مردم دارای نعمت شکر گزار نیستند و اگر شکر گزار باشند از حق شکر نعمت را کامل نمیکنند.
با توجه به اینکه دانستید فرار از مرگ سودی ندارد و وقتش که برسد، تاخیر نخواهد کرد پس از اوامر الهی اطاعت کنید و جهاد در راهش انجام دهید و بدانید که الله شنوای آنچیزی است که میگویید چه برای تخلف باشد چه برای اطاعت و داناست به آنچه انجام میدهید.
چه کسی حاضر است بخاطر الله قرضی از روی اخلاص و خوشی خاطر و از مال حلال، قرض بدهد و ببخشد، تا الله متعال برایش پاداش دنیوی و اخروی بی پایان دهد و الله است که زندگی را تنگ یا فرخ میگرداند پس وقتی نعمت و فراخی روزی عطا کرد، از بخشش به دیگران بخل نورزید و انفاق کنید که به سوی الله باز خواهید گشت و بر طبق عمل خیر و شرتان پاداش خواهد داد. منظور از به الله قرض دادن همان بخاطر رضای الله قرض دادن به بندگانش است.
آیا ندیدی که جماعتی از اشراف بنی اسرائیل را بعد مرگ موسی، وقتی به پیامبر زمان خودشان گفتند: برای ما پادشاهی تعیین کن تا همراه وی با کفار بجنگیم. نبی آنها گفت: آیا انتظار تخلفی که از شما سراغ دارم، درست است که اگر بر شما جهاد فرض شود از آن روی گردان خواهید شد و جنگ نخواهید کرد؟ گفتند: ما دلیلی برای نجنگیدن نداریم چراکه آنان ما را و عده ای از ما را از دیارمان بیرون کرده و فرزندانمان را اسیر کردند پس راهی جز جهاد نداریم. وقتی جهاد بر آنان فرض شد، همه ی آن درخواست کنندگان جز عده ای که گفته میشود به تعداد مسلمانان جنگ بدر بوده، از قتال و جنگ روی گرداندند و الله به همه ی آنها اعمالشان داناست و بر طبق آن مجازات خواهد کرد.
نبی آنها به بنی اسرائیل گفت: الله متعال طالوت را بعنوان پادشاه تعیین کرد. گفتند: به چه مناسبتی طالوت لایق این مقام میشود، در حالیکه ما از وی اولی و لایقتر هستیم؟ و این شخص فقیر است و فراخ مال نیز نیست. نیشان گفت: الله متعال وی را برگزیده است و اینکه وی به پادشاهی و امر جنگ و دین علم برتر را دارد و دیگر اینکه الله متعال مالک الملک است و به هرکس که خواهد میبخشد و این الله است که به هرس غنا میدهد و داناست.
نبی آنها گفت: نشانه ی پادشاه تعیین شدن وی این است که برای شما تابوت را بیاورد در حالیکه فرشتگان آن را حمل میکنند و در آن تابوت، سکینه ای است و بقایایی از از حضرت موسی و حصرت هارون در آن تابوت میباشد و در این تابوت آوردن برای طالوت نشانه ای بزرگ برای شماست، اگر در ادعای با دیدن نشانه اطاعت خواهید کرد، راستگو باشید و یا در بیان این داستان از نشانه ای است بر پیامبری محمد ص است. نکته: تابوت صندوق است نه چیز دیگر و تاویل آن به چیزی شبیه تابوت و سعی در معنوی جلوه دادن آن با خود آیه و تفاسیر مربوط بدان مردود است. و این تابوت همراه محتویات آن باعث آرامش میشده است خصوصا در جنگ. سکینه باید یک چیز باشد نه معنا یعنی سکینه به معنی آرامش نمیتواند باشد بلکه باید چیزی باشد که آن باعث آرامش باشد خصوصا در جنگ باعث آرامش بشود چراکه درخواست نشانه برای تعیین پادشاهی برای جنگ است. در آیه ی کریمه سکینه را گفته در تابوت است و دیگر اینکه آن سکینه همراه بقیه ای از موسی و هارون در تابوت است. تابوت وسیله است و وسیله ای مخلوق که انسان نیز نیست و باعث آرامش میشده است. در تفاسیر در مورد جزییات آن گزارش شده است که فلان صورت دارد و فلان کار انجام میدهد وباعث پیروزی است پس گذشته از اینکه با روایت صحیح یا ناصحیح بودن آن، مساله ی واضح این است که محتویات آن هرچه باشد، آن را کسی از مفسرین شرک یا وسلیه ی نامشروع نمیدانسته اند و قبل ابن تیمیه و پیروان وی کسی از جهت شرک بودن بدان نگاه نکرده است پس این تیمیان هستند که در تفسیر بدعت گذاری کرده و یادشان آمده است که باید قصه های داخل آن را مردود اعلام شود و سکینه را به معنی آرامش گرفته شود در حالیکه ابن عباس گوید: هر سکینه ای که در قرآن باشد، به معنی آرامش است غیر از آنچه در این آیه یعنی در آیه ی سوره ی بقره آمده است.
وقتی طالوت به همراه لشکریان خود، از شهر خود خارج شدند، به لشکریان خود خبر داد که الله متعال شما را با رودی که بر آن وارد خواهید شد مورد آزمایش قرار خواهد داد، هرکس از آن مستقیما آب بخورد، از لشکریان من نخواهد بود و اگر کسی از آن نخورد و فقط یک کف دست برداشت و خورد وی از من است. وقتی طالوت و مومنان همراه وی از رود عبور کردند، و کثرت دشمن را دیدند، گفتند: ما را طاقتی در مقابل جالوت و لشکریان وی نیست چه برسد به چیرگی بر آنها. کسانیکه یقین داشتند که الله را بعد مرگ ملاقات خواهند کرد گفتند: بسیار اوقات است که جماعتی با عده ی کم بر جماعتی با عدد بسیار چیره شده اند و این امر همه به حکم و آسان گرداندن الله صورت میپذیرد و الله متعال به یاری و نصرتش با صابران همراه است.
وقتی که به میدان جنگ رفتند و روبروی دشمن قرار گرفتند، گفتند: یا الله برای ما بردباری ده تا سختی جنگ را تحمل کنیم و قدمهایمان را استوار دار تا نلرزد و ما را بر این قوم کافر نصرت ده.
لشکر طالوت، لشکر جالوت را به علم و یاری الله متعال شکست دادند و داود، جالوت را کشت و الله متعال به داود پادشاهی و نبوت و علم و عمل و امور خارق العاده از قبیل سخن گفتن با حیوانات و نرم شدن آهن در دست وی را آموزش داد. و اگر الله متعال به واسطه ی بعضی از مردم بعض دیگر را از فساد دور نمیکردند و اگر کسانی نمیبودند که بخاطر آنها عذاب را از بقیه دفع نمیکرد، بی شک زمین را فساد در بر میگرفت و کفر عمومی میشد و بعد عذاب بر انسانها واجب میشود و در نتیجه انسانها ریشه کن میشدند. و این دفع و امثال آن لطف و فضل الهی است که بر همگان ارزانی داشته است و آن را نه شما مستحق شده اید و نه این بر الله متعال واجب باشد.
این نشانه ها که برایت بیان کردیم از قصه ی کسانیکه دیار خود را از ترس مرگ ترک کرده بودند و قصه ی طالوت و پادشاهی وی و قضیه تابوت و آنچه در آن بوده و شکست ظالمان و کشته شدن جالوت توسط داود، ما این ها را برایت به حق و درستی خوانده ایم و کسی را شکی در آن نیست و این خود نشانه ی رسول بودن توست چراکه بدون اینکه از کسی یادبگیری و یا از کسی بشنوی، آن را طبق واقعیت و حقیقت بیان میکنی و قطعا تو از رسولان الله متعال هستی.
منبعی معتبر برای مطالعه کتابها، پرسش و پاسخ و یادگیری معارف اسلامی.