0%
بازگشت
↻بچرخانید
بسم الله الرحمن الرحیم
وَإِذَا سَمِعُوا مَا أُنْزِلَ إِلَى الرَّسُولِ تَرَىٰ أَعْيُنَهُمْ تَفِيضُ مِنَ الدَّمْعِ مِمَّا عَرَفُوا مِنَ الْحَقِّ ۖ يَقُولُونَ رَبَّنَا آمَنَّا فَاكْتُبْنَا مَعَ الشَّاهِدِينَ ﴿83﴾
الْمَآئِدَة
تفسیر

در دوستي نزديكتر بودن اينان به مومنان از اين جهت است كه وقتي آنچه بر رسول الله ص نازل شده بود را شنيدند، چشمان آنان از اشك پر شده و سرازير ميشود و اين اشك به جهت شناخت قسمتي از حق است و اگر تمام آن بشنود حالشان وصف نشدني خواهد بود، گويند: پروردگارا ما ايمان آورده ايم يعني باور كرده و اعتقاد پيدا كرده ايم به آنچه فرستاده اي پس از تو ميخواهيم كه ما را از زمره ي شاهدان قرار دهي. نكته: شاهدان كه ميگويد شهادتي است كه در وقت ايمان آوردن مطرح ميشود يعني از زمره ي گواهان به حقانيت رسول الله ص و آنچه بر وي نازل شده است و وقتي چنين شوند قطعا در قيامت نيز جزو شاهدان بر امتهاي ديگر و همراه انبيا و رسولان خواهند بود.

مستندات
وَإِذَا سَمِعُوا مَا أُنزِلَ إِلَى الرَّسُولِ
و ديگر سبب نزديك بودن در دوستي اين است كه آنان وقتي آنان قرآن را ميشنوند، چشمان آنها اشك ميريزد، و اين نرمي قلب آنان و شدت خشيت آنان و شتاب آنان در قبول حق را نشان ميدهد. (ابوسعود)
تَرَىٰ أَعْيُنَهُمْ تَفِيضُ مِنَ الدَّمْعِ
يعني چشمان آنان از اشك پر ميشود و ميريزد گفتن به جهت مبالغه است. (ابوسعود)
اين گريه به جهت سرور دست يافتن به آنچه از صفات رسول الله ص و توصيف ايشان شنيده بودند و منتظر خروج ايشان بودند. (تاويلات اهل سنت)
احتمال اينكه اين اشك ريختن به جهت ناراحت شدن بر قومشان باشد كه با وجود رسيدن نشانه ها و علامتهاي نبوت رسول الله ص باز ايمان نياوردند. (تاويلات اهل سنت)
مِمَّا عَرَفُوا مِنَ الْحَقِّ ۖ
اين اشك ريختن به جهت شناخت بعضي از حق است. (ابوسعود)
يَقُولُونَ رَبَّنَا آمَنَّا فَاكْتُبْنَا مَعَ الشَّاهِدِينَ
از بيان اول سوال پيش آمد كه آنان حق را شنيدند چه گفتند: پس جواب سوال اين است كه آنان گفتند: ما به اين كه شنيديم و يا به آنچه نازل كردي ايمان آورديم. (ابوسعود)
پس ما را از زمره ي كسانيكه به حق بودن قرآن شهادت داده اند قرار بده. (ابوسعود)
و از زمره ي شاهدان به نبوت رسول الله ص قرار ده. (ابوسعود)
و يا ما را همراه امت محمد از زمره ي شاهدان بر امتهاي ديگر قرار ده. (ابوسعود)
اين گفتار آنان از اين جهت است كه در انجيل چنين آمده بود. (ابوسعود)
منظور همراه انبياء و رسولان است و يا همراه صحابه ي رسول الله ص است . هرد به يك معناست. (تاويلات اهل سنت)
روايت شده است: وقتي مهاجرين و مشركين در مجلس نجاشي حاضر شدند، نجاشي به جعفر بن ابي طالب گفت: آيا در كتاب شما از مريم ياد شده است؟ جعفر گفت: در كتاب ما سوره اي به نام مريم است و از اول سوره مريم تا { ذَلِكَ عِيسَى ابْنُ مَرْيَمَ} [مريم: 34] قرائت كرد و سوره طه را تا {وَهَلْ أَتَاكَ حَدِيثُ مُوسَى} [طه: 9] قرائت كرد. در اينجا بود كه نجاشي به گريه افتاد و همينطور فرستادگان وي به نزد رسول الله ص چنين كردند. اين فرستادگان وي هفتاد نفر بودند و بر آنان سوره يس قرائت شده بود. (نسفي)
گفته شده است كه در شان نجاشي نازل شده است. (تاويلات اهل سنت)
گفته شده است كه در شان چهل مرد از نصاري كه بعضي از آنان از حبشه و بعضي از شام آمده بودند و وقتي قرآن را از رسول الله ص شنيدند گفتند به آنچه از سخن حضرت عيسي ميشنيديم، چقدر شبيه است پس گريه كردند و ايمان آوردند پس اين آيه نازل شد. آنچه اهميت دارد اين است كه آنان به قرآن رغبت داشتند و بر آن خوشحال بودند. (تاويلات اهل سنت)
وَمَا لَنَا لَا نُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَمَا جَاءَنَا مِنَ الْحَقِّ وَنَطْمَعُ أَنْ يُدْخِلَنَا رَبُّنَا مَعَ الْقَوْمِ الصَّالِحِينَ ﴿84﴾
الْمَآئِدَة
تفسیر

و ما را چه شده است كه با وجود دلايل حقانيت دعوت محمد و قرآن،به الله يگانه ايمان نياوريم و به آنچه از حق آمده است كه محمد و قرآن و دين اسلام است، ايمان نياوريم و چه شده است كه ايمان نياوريم در حاليكه ما چشم اميد بسته ايم كه با ايمان آوردن، پروردگارمان ما را وارد بهشت كند و با صالحين همراه شويم.

مستندات
وَمَا لَنَا لَا نُؤْمِنُ بِاللَّهِ
سوال انكاري است و دور دانستن انتفاي ايمان وقتي كه باعثه ي ايمان برپاست. (بيضاوي)
و باعثه ي ايمان همان طمع در بودن از گروه صالحين است. (بيضاوي)
يعني چه چيزي بر ما عارض شده و چيزي بر ما آمده است كه تصديق و اذعان به يگانگي الله نداشته باشيم و از عموم دلايل حق پيروي نكنيم . (فواتح الهيه)
گويا جواب سوالي است يعني كسي به انها ميگويد چرا ايمان آورده ايد پس اينگونه جواب انان را ميدهد. (بيضاوي)
يعني اگر به يگانگي الله ايمان نياوريم ما را چه حاصل؟ (بيضاوي)
و يا به كتاب و پيامبر ايمان نياوريم؟ چراكه ايمان به اين دو ايمان حقيقي به يگانگي الله متعال است. (بيضاوي)
وَمَا جَاءَنَا مِنَ الْحَقِّ
و به آنچه براي ما از حق آمده است. (نسفي)
منظور از حق محمد و قرآن است. (نسفي)
وَنَطْمَعُ أَن يُدْخِلَنَا رَبُّنَا مَعَ الْقَوْمِ الصَّالِحِينَ
در حاليكه ما طمع داريم كه پرودگارمان ما را همراه صالحين بدارد. (بيضاوي)
طمع داريم كه همراه انبياء و مومنين ما را وارد بهشت كند. (نسفي)
چشم دوختيم به اينكه پروردگارمان ما را به لطفش به جايگاه پسنديده همراه صالحين، برساند. (فواتح الهيه)
يعني چه چيزي بر ما حاصل شده است ايمان نياوريم در حاليكه ما چشم اميد دوخته ايم كه با صالحان همنيشن شويم. (ابوسعود)
حسن: در حاليكه ميدانيم كه پروردگارمان ما را در صورت ايمان به بهشت داخل خواهد كرد. (تاويلات اهل سنت)
فَأَثَابَهُمُ اللَّهُ بِمَا قَالُوا جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا ۚ وَذَٰلِكَ جَزَاءُ الْمُحْسِنِينَ ﴿85﴾
الْمَآئِدَة
تفسیر

در نتيجه الله متعال بخاطر سخنشان كه از روي اعتقاد بود، آنان را پاداش بهشت و باغ و باغچه داد كه از زير آن نهرها جاري است در حاليكه جاودان در آن خواهند بود و اين پاداش كساني است كه آنطور كه بايد، ايمان آورده اند.

مستندات
فَأَثَابَهُمُ اللَّهُ بِمَا قَالُوا جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا ۚ
جزاي خير آنان در دنيا اينكه در قرآن آنان را به نيكي ياد شد و مورد ستايش قرار گرفتند پس تا روز قيامت از آنان ياد ميشود و آنان را مدح گفته ميشود و در آخرت نيز بهشت و نعمتهايش براي انان است. (تاويلات اهل سنت)
بخاطر آنچه از روي اعتقاد گفتند و قول به معني اعتقاد نيز ميآيد. (ابوسعود)
فآتاهم الله نيز قرائت شده است. (ابوسعود)
اين آيه نشان ميدهد كه اقرار زباني در كنار تصديق قلب جزو ايمان است همانطور كه مذهب فقها است. (نسفي)
وَذَٰلِكَ جَزَاءُ الْمُحْسِنِينَ
محسن: كسي است كه از گناهان دوري ميكند و جميع حسنات و خيرات را انجام ميدهد و تقي كسيكه از گناهان و بدي ها دوري ميكند. (تاويلات اهل سنت)
يعني كسانيكه فكر و عمل را به نيكي بكار گرفتند. (ابوسعود)
و يا كسانيكه به احسان در امور عادت دارند. (ابوسعود)
ثواب يكتا پرستان مطيع است. (بحر العلوم)
وَالَّذِينَ كَفَرُوا وَكَذَّبُوا بِآيَاتِنَا أُولَٰئِكَ أَصْحَابُ الْجَحِيمِ ﴿86﴾
الْمَآئِدَة
تفسیر

و كسانيكه كفر ورزيدند چه يهودي و چه مسيحي و چه مشرك، و آيات و نشانه هاي ما را انكار كردند، آنان ملازمان آتش افروخته و سخت سوز هستند.

مستندات
وَالَّذِينَ كَفَرُوا وَكَذَّبُوا بِآيَاتِنَا أُولَٰئِكَ أَصْحَابُ الْجَحِيمِ
در اين آيه عذاب و جزاي كسيكه بر كفر مداومت ورزد را اعلام كرد. (بحر العلوم)
يعني كسيكه بر كفر و تكذيب بميرد. (بحر العلوم)
كسانيكه كافر شده اند از يهود و مسيحي و مشرك. (قرطبي)
جحيم: آتش سخت شعله ور. (بحر العلوم)
جحيم اسم دركي از دركات جهنم است. (تاويلات اهل سنت)
جحيم: قسمت بسيار آتش. (تاويلات اهل سنت)
جحيم آتش سخت افروخته شده. (قرطبي)
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تُحَرِّمُوا طَيِّبَاتِ مَا أَحَلَّ اللَّهُ لَكُمْ وَلَا تَعْتَدُوا ۚ إِنَّ اللَّهَ لَا يُحِبُّ الْمُعْتَدِينَ ﴿87﴾
الْمَآئِدَة
تفسیر

اي كسانيكه ايمان آورده ايد، بر خود حرام نگردانيد آن چيزهايي لذت بخشي را كه الله متعال بر شما حلال داشته است. و با تحريم حلال و حلال كردن حرام، از حدود الهي تجاوز نكنيد. قطعا الله متعال از حد گذرندگان را دوست ندارد. نكته: همانطور كه بارها بيان شد كه وقتي الله متعال بفرمايد كه دوست ندارد بدين معناست كه عذاب ميدهد.

مستندات
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تُحَرِّمُوا طَيِّبَاتِ مَا أَحَلَّ اللَّهُ لَكُمْ
يعني آنچه از حلال كه خوشتان ميآيد و از آن لذت ميبريد، خود را منع نكنيد انگار كه حرام است. (ابوسعود)
و يا نگوييد كه فلان چيز را بر خود حرام گردانديم از جهت عزم بر ترك آن و از روي زهد و تقشف. (ابوسعود)
تقشف: ساده زيستي و ترك لذت بردني ها. (معجم الغني)
گويا كه وقتي كه مسيحيان بخاطر رهبانيتشان مورد مدح قرار گرفتند، مومنان ترغيب شدند كه زهد پيشه كنند پس اين آيه آمد تا در زهد افراط نكنيد. (ابوسعود)
روايت شده است: وقتي رسول الله ص قيامت را توصيف كردند و در انذار از آن مبالغه كردند صحابه دلشان نرم شد و در خانه عثمان پسر مظعون جمع شدند و بر اين اتفاق كردند كه هميشه روزه باشند و لوازم خواب بر نگيرند و گوشت و پيه و چربي نخورند و با زنان همخوابي نكنند و ترك دنيا گويند و پلاس بپوشند و در زمين گشته و خود را اخته كنند. اين خبر به رسول الله ص رسيد. فرمودند: من به شما به اين امر نكردم بلكه نفس شما نيز بر شما حقي دارد پس روزه بگيريد و فطر كنيد و شب زنده داري كنيد و بخوابيد پس به تحقيق كه من ميخوابم و شب زنده داري ميكنم و روزه ميگيرم و ميخوابم و با زنان همخوابي ميكنم و گوشت و پيه ميخورم پس هركس از سنت من روي گرداني كند از من نيست. پس اين آيه نازل شد. (ابوسعود)
روايت شده است كه به حسن بصري خبر دادند كه فلاني فالوذ، نميخورد و ميگويد كه نميتوانم شكر فالوذ خوري را بجاي بياورم. حسن به وي گفت: آيا آب خنك مينوشي؟ گفتند: آري مينوشد. حسن: پس وي جاهل به اين است كه شكر بجاي آوردن آب خنك از فالوذ خوردن، بزرگتر است. (نسفي)
فالوذ: شيريني كه از آرد و آّب و عسل درست ميشده است و آن را همان پالوده و فالوذج و فالوده گويند كه نوع امروزي آن با نشاسته درست ميشود و در بعضي نيز از آرد و شير گفته اند. (دهخدا و صحاح و غني)
وَلَا تَعْتَدُوا ۚ
و از حلال به حرام تجاوز نكنيد. (ابوسعود)
و يا در تناول طيبات، اسراف نكنيد. (ابوسعود)
و يا با تحريم حلال، تجاوز نكنيد. (ابوسعود)
إِنَّ اللَّهَ لَا يُحِبُّ الْمُعْتَدِينَ
علت عدم تجاوز و عدم اعتداء است. (ابوسعود)
تجاوزكنندگان از حدودش را دوست ندارد. (نسفي)
وَكُلُوا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ حَلَالًا طَيِّبًا ۚ وَاتَّقُوا اللَّهَ الَّذِي أَنْتُمْ بِهِ مُؤْمِنُونَ ﴿88﴾
الْمَآئِدَة
تفسیر

بخوريد از حلال آنچه الله متعال به شما روزي داده است و خودتان كسب كرده ايد و از الله متعال كه شما به وي تعالي ايمان و باور داريد، پروا كنيد و مواظب باشيد كه از خودتان حرام و حلال درست نكنيد.

مستندات
وَكُلُوا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ حَلَالًا طَيِّبًا ۚ
يعني بخوريد از آنچه كه الله متعال بر شما حلال داشته و آنچه كه از آن لذت ميبريد از آنچه كه الله متعال به شما روزي داده است. (بيضاوي)
از حلال آنچه الله متعال به شما روزي داده است، بخوريد. (ابوسعود)
طيب يعني آنچه با زور بازوي خود به دست آورده ايد در حدي كه مزاجتان درست شود و بر انجام فرايض و اجتناب از نواهي قدرت پيدا كنيد. (فواتح الهيه)
منظور از اكل در اينجا نفع بردن و لذت بردن از چيزهاي حلال است چه خوردني باشد و چه پوشيدني و چه سوار شدني باشد و ذكر اكل ؛خوردن؛ از بزرگترين مقاصد است. (قرطبي)
وَاتَّقُوا اللَّهَ الَّذِي أَنتُم بِهِ مُؤْمِنُونَ
چراكه ايمان به الله متعال باعث پروا از وي تعالي در آنچه كه امر و نهي كرده، ميشود. (نسفي)
آنچه كه الله متعال بر شما حلال كرده است را حرام نگردانيد. (بحر العلوم)
اگر الله متعال را تصديق و باور ميكنيد پس حلالش را حلال و حرامش را حرام بدانيد. (بحر العلوم)
لَا يُؤَاخِذُكُمُ اللَّهُ بِاللَّغْوِ فِي أَيْمَانِكُمْ وَلَٰكِنْ يُؤَاخِذُكُمْ بِمَا عَقَّدْتُمُ الْأَيْمَانَ ۖ فَكَفَّارَتُهُ إِطْعَامُ عَشَرَةِ مَسَاكِينَ مِنْ أَوْسَطِ مَا تُطْعِمُونَ أَهْلِيكُمْ أَوْ كِسْوَتُهُمْ أَوْ تَحْرِيرُ رَقَبَةٍ ۖ فَمَنْ لَمْ يَجِدْ فَصِيَامُ ثَلَاثَةِ أَيَّامٍ ۚ ذَٰلِكَ كَفَّارَةُ أَيْمَانِكُمْ إِذَا حَلَفْتُمْ ۚ وَاحْفَظُوا أَيْمَانَكُمْ ۚ كَذَٰلِكَ يُبَيِّنُ اللَّهُ لَكُمْ آيَاتِهِ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ ﴿89﴾
الْمَآئِدَة
تفسیر

الله متعال شما را مورد باز خواست قرار نميدهد در لغو از قسم يعني در آنچه كه فكرتان اين بود كه راست ميگوييد و ليكن در مورد آنچه كه بر آن قسم ياد ميكنيد و عقد قسم صورت ميدهيد، شما را بازخواست خواهد كرد. اگر قسم خورديد و شكستيد، پس كفاره ي آن اين است كه به ده مسكين، غذا بدهيد غذايي از ميانه ي آنچه به خانواده ي خود ميدهيد و يا لباس ده مسكين را بدهيد و يا برده اي آزاد كنيد. اگر كسي اين موارد را نيافت بر وي واجب است كه بعنوا كفارت سه روز روزه بگيرد. اين كفاره ي قسمتان است وقتي كه قسم خورديد و نگه نداشتيد. حرمت قسم نگه داريد و آن را كوچك نشماريد اول به اينكه هر جاي و براي هرچيزي قسم نخوريد و اگر قسم ياد كرديد، بر آن تا جاييكه ميشود، پايبند باشيد و اگر شكستيد، كفاره بدهيد. همانطور كه قسم و احكام ان را بيان كرديم، الله متعال براي شما امر و نهي اش را بيان ميكند تا باشد كه بخاطر احكامي كه بيان ميكند و در ان براي شما نعمت و راحتي و راه خروج است، شكر گزار باشيد.

مستندات
لَا يُؤَاخِذُكُمُ اللَّهُ بِاللَّغْوِ فِي أَيْمَانِكُمْ
وقتي كه حلال خدا از خوردني ها و نكاح و پوشيدني ها بر خود حرام كردند بر آن قسم خورده اند. پس الله متعال اين آيه را نازل كرد. (احكام جصاص)
لغو در قسم يعني قسمي كه بر ان حكمي مترتب نميشود. (ابوسعود)
عكرمه از ابن عباس: لغو يمين اينكه طرف مطمئن است كه هماني است كه ميگويد و بر آن قسم ميخورد در حاليكه حقيقت چيزي ديگر است. (احكام جصاص)
قسمي نزد ما احناف لغو است كه بر امري در گذشته قسم ياد كند به اين گمان كه آنچه وي فكر ميكند، حقيقت بوده است درحاليكه حقيقت خلاف آن بوده است. (احكام جصاص)
وَلَٰكِن يُؤَاخِذُكُم بِمَا عَقَّدتُّمُ الْأَيْمَانَ
وقتي الله متعال قسم معقود را بر قسم لغو عطف كرد و حكم آن را جدا بيان كرد، آشكار ميشود كه معني لغو چيزي غير از قسم منعقد است والا بر آن عطف نميكرد و بين اين دو فرق نميگذاشت كه در اولي يعني لغو مؤاخذه نيست و در دومي مؤاخذه است. (احكام جصاص)
دليل ديگر اينكه وقتي قسم لغو حكم ندارد و معقوده حكم دارد پس نميتواند كه لغو قسمي از منعقد باشد. (احكام جصاص)
پس معني لغو هماني است كه حضرات عايشه و ابن عباس ميگويد كه لغو ان است كه بر گذشته به گمان اينكه قسم خورنده فكر ميكند همان است ولي در حقيقت همان نبوده است. (احكام جصاص)
قسم به دو قسم تقسيم ميشود: يكي بر گذشته كه به لغو و غموس تقسيم ميشود و در هردو كفارت نيست و دومي منعقد كه براي آينده است قسم ياد ميكند كه كاري انجام دهدو يا انجام ندهد، و كفارت فقط در اين يكي است اگر قسمش را بشكند. الله متعال هر سه ي اين قسم ها را در قرآن ذكر كرده است لغو و منعقد را در اين سوره و الله اعلم غموس را در سوره ي بقره در آيه ي {وَلَكِنْ يُؤَاخِذُكُمْ بِمَا كَسَبَتْ قُلُوبُكُمْ} [البقرة: 225] فرموده است. چراكه غموس هماني است كه بخاطر كسب قلبش مورد مؤاخذه قرار ميگيرد و مؤاخذه ي آن گناهكار شدن و عذاب در آخرت است نه كفارت چراكه كفارت در كسب قلب نيامده است. و منظور از كسب قلب، دروغ گو بودن در قسمش است. و ذكر مؤاخذه بعد ذكر عدم مؤاخذه در لغو ، نشان ميدهد كه در لغو قصد دروغ گفتن نداشته است. (احكام جصاص)
رسول الله ص فرموده اند: هركس قسم دروغ و فاجري بخورد تا بوسيله ي آن مالي به دست بياورد وي با الله متعال ملاقات خواهد كرد در حاليكه الله متعال بر وي غضبناك است. در اين حديث نيز كفارت براي قسم دروغ ذكر نشده است. (احكام جصاص)
الله متعال در آيه ي چنين فرموده است: { إِنَّ الَّذِينَ يَشْتَرُونَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَأَيْمَانِهِمْ ثَمَنًا قَلِيلًا أُولَئِكَ لَا خَلَاقَ لَهُمْ فِي الْآخِرَةِ} [آل عمران: 77] و در اين آيه كفارت را ذكر نكرده است وفقط عذاب اخروي را ذكر كرده است و ما حق نداريم به نظر خودمان به آن كفارت اضافه كنيم مگر اينكه نصي مثل خود آن باشد كه در اين مورد وجود ندارد. (احكام جصاص)
ديگر اينكه در مورد منعقد فرموده است كه وَاحْفَظُوا أَيْمَانَكُمْ ۚ يعني قسم خود را حفظ كنيد و اين حفظ و محافظت از قسم در مورد قسم براي آينده خواهد بود نه براي چيزي كه در گذشته اتفاق افتاده قسم بخوري بعد به شما بگويند كه آن را حفظ كن چراكه براي قسم بر گذشته فقط يك راه وجود دارد راست است يا دروغ و حفظ كردني نيست. (احكام جصاص)
ۖ فَكَفَّارَتُهُ إِطْعَامُ عَشَرَةِ مَسَاكِينَ مِنْ أَوْسَطِ مَا تُطْعِمُونَ أَهْلِيكُمْ
حضرت علي: غدا و عشا دادن است. (بحر العلوم)
غدا: غذايي كه از وقت فجر صادق تا ظهر صرف ميشود. (فتح باب العنايه)
عشا: غذايي كه از نيمروز تا نصف شب صرف ميشود. (فتح باب العنايه)
از حضرت عمر و علي: براي هر مسكين مقدار نصف صاع از گندم بدهد. (بحرالعلوم)
از غذاي ميانه اي كه به خانواده ي خودتان ميدهيد. (ابوسعود)
أَوْ كِسْوَتُهُمْ
و يا لباسي كه عامه ي بدن را بپوشاند. (مختصر النقايه)
مجاهد: كمترين آن يك ثوب يعني يك لباس است. (بحر العلوم)
حسن: دو لباس سفيد است. (بحر العلوم)
و آن لباسي است كه عورت را بپوشاند. (ابوسعود)
گفته شده است: لباس كامل از پيراهن و شلوار و رداء. (ابوسعود)
أَوْ تَحْرِيرُ رَقَبَةٍ ۖ
بنده آزاد كردن و در اين آزاد كردن مومن بودن بنده شرط نيست. (بحر العلوم)
فَمَن لَّمْ يَجِدْ فَصِيَامُ ثَلَاثَةِ أَيَّامٍ ۚ
اگر آزاد كردن بنده و اطعام و يا پوشاندن ده مسكين را نيافت پس بر وي واجب است كه سه روز روزه بگيرد. (بحر العلوم)
در قرائت ابن مسعود صيام متتابعات آمده است يعني اين سه روز پي هم باشند. (بحر العلوم)
ذَٰلِكَ كَفَّارَةُ أَيْمَانِكُمْ إِذَا حَلَفْتُمْ ۚ
اين طعام دادن و لباس دادن و بنده آزاد كردن و روزه گرفتن، كفاره ي قسم شماست وقتي كه آن را شكستيد. (بحر العلوم)
وَاحْفَظُوا أَيْمَانَكُمْ ۚ
پس هركس بداند كه بر چه قسم خورده است و اگر حانث شد، كفاره دهد. (بحر العلوم)
يعني در قسم خوردن تنگ نظر باشيد و آن را هرجا بكار نبريد. (ابوسعود)
يعني تا جاييكه ميتوانيد در قسم خود بمانيد و نشكنيد و اگر حانث شديد كفاره بدهيد. (ابوسعود)
يعني بدانيد بر چه قسم خورده ايد و در حق قسم بي مبالاتي نكنيد. (ابوسعود)
كَذَٰلِكَ يُبَيِّنُ اللَّهُ لَكُمْ آيَاتِهِ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ
يعني الله متعال اينچنين امر و نهيش را بيان ميكند. (بحر العلوم)
تا سپاس گزار چنين پروردگاري باشيد كه براي شما راه برون رفتي از قسمتان گذاشته است. (بحر العلوم)
نعمت خدا را در انچه كه به شما ميآموزد و در آنچه كه براي شما راه خروج را تسهيل ميكند. (ابوسعود)
كفاره در لغت به معني پوشاندن است يعني كفاره گناه وي را ميپوشاند. (بحر العلوم)
GHADIMYOL
قدیم یول پایگاه علمی و پژوهشی معارف اسلامی
قدیم یول

منبعی معتبر برای مطالعه کتاب‌ها، پرسش و پاسخ و یادگیری معارف اسلامی.

✦ علم · ایمان · عمل © کلیه حقوق برای قدیم یول محفوظ می‌باشد.
اپلیکیشن قدیم یول نسخه اندروید را از مایکت دانلود کنید
دانلود