در آن روزي كه الله متعال به فرستادگان خود گويد: چه جوابي از قوم خود گرفتيد؟ رسولان جواب دهند: علم ما نزد تو هيچ است و ما در مورد اينكه در دل آنان چه ميگذشت خبر نداريم و اينكه بعد ما چه كرده اند نيز خبر نداريم. قطعا تو تو هستي داناي غيبها و پنها هستي. نكته: اينكه از رسولان در روز قيامت سوال خواهد شد، در آن روز منكران قطعا خجل خواهند شد و بر انكار خود پيشمان خواهد شد. حال اين موضوع را در اينجا و در دنيا به واسطه ي قرآن براي مردم بيان ميكند تا بلكه تلنگري بر منكران باشد و لحظه اي فكر كنند كه اگر اين مدعيان رسالت سخنشان راست باشد و اينان نيز مورد بازخواست قرار ميگيرند، نكند كه خبري باشد؟ پس ايمان بياورند.
بياد آر زماني را كه الله متعال به حضرت عيسي فرمود: اي عيسي پسر مريم يادآور شو نعمتم را بر خودت و مادرت از جمله زماني كه تو را با همراه كردن جبرئيل با تو، تاييد و تقويت كردم و روح پاك نيز به تو دادم. در خردسالي قبل اينكه به سن تكلم برسي با مردم صحبت كردي و همينطور در ميان سالي نيز به حق سخن گفتي و وقتي را كه تو را نوشتن و فقه و فهم تعليم دادم و همينطور تورات و انجيل را تعليم دادم. و زماني را كه تو اندازه ميكردي و ميساختي از گل، به مانند شكل پرنده پس در آن ميدميدي و آن شكل به پرنده ي واقعي بدل ميشد با امر من. و همينطور كور مادر زاد را و پيس را شفا ميدادي با اذن و امر من. و همينطور مردگان را زنده بيرون ميآوردي با اذن و امر من. و زمانيكه بني اسرائيل را از تو منع كردم وقتي كه با نشانه ها و معجزات غير قابل انكار پيش آنان آمدي پس آن كسان كه كفر ورزيدند گفتند: آنچه از نشانه ها آوردي چيزي جز جادوي آشكار نيست و يا اين عيسي كسي جز جادوگر آشكار نيست.
و به ياد آر آن زماني را كه به حواريون امر كردم و الهام كردم به اينكه به يگانگي من و به فرستاده ي من ايمان بياوريد. حواريون در جواب گفتند: ايمان آورديم به هر دو و تو نيز گواه باش كه ما از مخلصين در ايمان هستيم.
بياد آر زماني را كه حواريون به حضرت عيسي گفتند: آيا ميتواني به پروردگارت درخواست دهي تا از آسمان براي ما مائده اي يعني طبقي از غذا برايمان فروفرستد؟ حضرت عيسي فرمود: از الله پروا كنيد اگر واقعا ايمان آورده ايد نيازي به اين چيزها نيست. نكته: تقوي درجات مختلف دارد و حضرت عيسي ميدانست كه اين درخواست نشان دادن معجزه تبعات دارد و ممكن است خيلي افراد بعد آن كافر شوند و عذاب بر آنها واجب گردد پس توصيه به تقوي از روي شفقت به آنان بوده است. نكته: وقتي انسان براي اطمينان قلب خود كاري را از كسي ميخواهد تا برايش مستند باشد، همين ذهن پرسشگر ممكن است در ذهن خود چيزي را ترسيم كند و طرف هرچه بياورد، طبق آن ذهنيت نباشد و همين باعث انكار شود پس بهتر است كه همانطور كه در امور دنيوي ما بر دلالتهاي ظاهري و عادي بسنده ميكنيم و قبول ميكنيم در امور ديني نيز چنين باشيم. توضيح اينكه ما انسانها در امور زندگي اين دنياي خيلي از امور را با اعتمادي كه به طرف مقابلمان داريم قبول ميكنيم و اگر شكي بود سند مادي و ظاهري ميخواهيم حال وقتي نبوت انبياء ثابت شد چه لزومي داد كه ما از خودمان چيزي بخواهيم و بر اساس آن بخواهيم قبول يا رد كنيم اين خروج از تابع بودن و دنبال راهبري اين مساله توسط خودمان خواهد بود و اين شايسته ي ايمان مومن نيست.
حواريون گفتند: قصد ما از درخواست مائده خوردن از ان است و ديگر اينكه اطمينان قلب پيدا كنيم و علم عياني بدانيم كه تو در نبوتت و در اينكه الله متعال دعاي ما را اجابت ميكند، راست گفته اي و ما بر اين مائده گواه باشيم.
منبعی معتبر برای مطالعه کتابها، پرسش و پاسخ و یادگیری معارف اسلامی.