یوسف گفت: پناه بر الله که ما کسی غیر از آن کسی را که کالای خود را یافتیم، بگیریم، و بر فرض اگر بر طبق خواسته ی شما عمل کنیم از ظالمان خواهیم بود که بر خلاف وحی الهی عمل کرده اند و بدون اذن شرعی خلاف حدود الهی عمل کرده اند، خواهیم بود.
و بزرگ آنان گفت: آیا نمیدانید که پدر از شما برای برگرداندن برادرمان، از شما عهد و پیمان همراه قسم به الله گرفت و آیا نمیدانید که قبلا در حق یوسف چه کوتاهی هایی کرده اید. در نتیجه من از اینجا بر نمیگردم مگر اینکه پدر اجازه دهد و یا اینکه حکم وقضای الهی بیاید که من بروم و یا بمیرم و یا برادرم آزاد شود. و اوست که حکمش جز حق نیست.
به پیش پدرتان برگردید و بگویید که فرزندت متهم شده به دزدی شده است و ما چیزی جز آنچه میدانیم را گواه نیستیم و ما بر غیب احاطه نداریم. نکته: از برگشت و نوع برخورد برادرانش چنین بر میآید که به دزدی وی باور داشته اند و هدف اثبات آن نزد پدرشان بوده است تا تبرئه شوند.
و از آبادی که ما در آن بوده ایم و این قضیه رخ داد بپرس و همچنین از کاروانی که همراه بود نیز بپرس و ما قطعا راستگویان هستیم.
یعقوب گفت: نه آنچنان است که شما میگویید بلکه این چیزی است که نفس شما آن را برای شما تزیین کرده و خود باعث آن شده اید، پس کار من صبر و شکیبایی به بهترین وجه است، و الله متعال قطعا به حال من و آنان داناست و قطعا با حکمت خودش اینکار را بر من داشته است.
و یعقوب از فرزندانش روی گرداند و در دلش گفت: آه و حسرت بر یوسف شد، و چشمانش از گریه، سفید شد این درحالی است که از غصه و غضب پرشده بود ولی بروز نمیداد.
فرزندان یعقوب گفتند: والله که تو دائما آنقدر یوسف را با دردمندی یاد میکنی که آخر یا جسم و عقلت را از دست بدهی و یا اینکه از هلاک شدگان شوی.
یعقوب گفت: من از غم و اندوه خود به الله شکایت برده ام و من از الله چیزی را میدانم که شما نمیدانید.
منبعی معتبر برای مطالعه کتابها، پرسش و پاسخ و یادگیری معارف اسلامی.